'NoData' not found in DataDic
ياس طاووسي
    
ياس طاووسي كه گاهي فقط با نام طاووسي خوانده مي شود با نام علمي
Cytisus scoparius به خانواده Fabiacees تعلق دارد و بومي غرب و جنوب اروپا است. ياس طاووسي معمولا با فرارسيدن فصل سرد برگهاي خود را از دست مي دهد اما از آنجايي كه ساقه هاي سبز رنگي دارد، در طي زمستان نيز سرسبزي را به محيط اطراف خود مي بخشد. اين گياه بين 1 تا 5/1 متر و حداكثر تا 3 متر ارتفاع دارد كه 20-10 سال طول مي كشد كه به حداكثر ارتفاع خود برسد كه مي‌توان با انجام هرس مناسب، اين گياه را در گلدان هم نگهداري كرد. ياس طاووسي شاخه هاي بيشماري را توليد مي‌كند. ضخامت شاخه ها معمولا 5 سانتيمتر است كه البته گاهي تا 10 سانتيمتر نيز مي‌رسد و در عين حاليكه از استحكام خوبي برخوردار هستند انعطاف قابل ملاحظه‌اي نيز دارند.

گلهاي گياه در نمونه هاي مختلف آن بخصوص به رنگهاي زرد پر رنگ، نارنجي تيره ، نارنجي – قرمز و سفيد رنگ هستند كه البته در كشور ما اكثرا نمونه اي كه رنگ گلها زرد رنگ است تحت كاشت و پرورش قرار مي گيرد. گلها در بهار شكوفا مي شوند. بذرهاي گياه در غلافهايي به طول 3-2 سانتيمتر وتيره رنگ هستند. زماني كه ميوه ها مي رسند و پوسته آنان خشك مي شود به ناگاه باز شده و بذر را به فاصله اي تقريبا برابر با 6 متر پرتاب مي كند.هر گياه تا حدود 10000 بذر مي تواند توليد كند و بذرها توانايي زنده ماندن در خاك از 5 سال تا 60 سال را دارند. به همين دليل در برخي مناطق مزروعي، رويش اين گياه مزاحمتهايي ايجاد مي كند.

آبياري: اين گياه به دوره هاي خشكي مقاوم است و خاكي را كه به مدت طولاني مرطوب بماند دوست ندارد بنابراين بايد بين دو عمل آبياري، سطح خاك رطوبت خود را از دست بدهد و بعد نسبت به آبياري گياه اقدام شود. خيس ماندن خاك براي مدت طولاني مي تواند منجر به پوسيدن ريشه هاي گياه و از بين رفتن آن شود.

نور: ياس طاووسي به حداقل 8-6 ساعت نور مستقيم آفتاب نياز دارد تا بتواند حداكثر رشد و گلدهي را داشته باشد. كمبود نور منجر به بلند و باريك شدن ساقه ها و كاهش استحكام آنان و كاهش گلدهي و يا ريزش غنچه هاي گل مي شود.

دما: اين گياه در طي زمستان و در زمان استراحت مي توان به راحتي تا 10- درجه ساتتيگراد را تحمل كند اما تحمل آن تا 25- درجه سانتيگراد نيز گزارش شده است. بهترين دوران گلدهي آن زماني است كه دما بين 12 الي 18 درجه سانتيگراد باشد. بنابراين گرم شدن هوا منجر به كاهش گلدهي اين گياه مي شود . اما به طور كل تابستانهاي گرم را البته به شرط آبياري مناسب به خوبي تحمل مي كند.

خاك: خاكهاي شني را ترجيح مي دهد زيرا عبور آب و عدم ماندگاري رطوبت براي مدت زمان طولاني از جمله نيازهاي اين گياه است بنابراين مخلوطي از خاك معمولي و شن و يا خاك برگ و شن براي رشد اين گياه مناسب است.بكارگيري موادي كه منجر به ماندگاري رطوبت مي شود، صلاح نيست. براي اين گياه مي توان از كودهاي كامل و قبل از اينكه رشد جديد در بهار شروع شود استفاده كرد.

تكثير: اين گياه را مي توان با كاشت بذر تكثير كرد. اين گياه بذرهاي فراواني توليد مي كند كه پس از رسيدن غلافها مي توان آنان را از گياه جدا كرد. غلافهاي رسيده تقريبا سياه رنگ هستند. و درون هر غلاف 9-5 عدد بذر وجود دارد. بهتر است كه بذرها را در پاييز به محض جدا كردن از گياه كاشت. خوابانيدن شاخه نيز راه ديگر تكثير اين گياه است. مي توان در فصل بهار ساقه هاي بلند و انعطاف پذير اين گياه را در حاليكه به گياه مادري متصل هستند در خاك خوابانيد و بعد در فصل بهار سال بعد آنان را از گياه مادري جدا كرد. در طي اين مدت زمان، قسمتي از ساقه كه در زير خاك بوده است و با خاك تماس داشته است ، ريشه دار مي شود. راه ديگر تكثير اين گياه قلمه نيمه چوبي است . يعني از ساقه اي كه جديد نيست و البته هنوز سفت و محكم نيز نشده است قلمه تهيه مي شود.يعني شاخه هايي با يك سال عمر براي اين كار مناسب هستند . طول قلمه ها را مي توان حدود 7 سانتيمتر در نظر گرفت و اگر در انتهاي آن قطعه اي كوچك از چوب دوساله باشد(به اين نوع قلمه اصطلاحا پاشنه دار مي گويند) به ريشه زايي كمك خواهد شد.اين نوع قمله را مي توان در اواخر تابستان گرفت.قلمه در بستري سبك كه رطوبت را نيز حفظ مي كند همانند مخلوط كوكوپيت+پرلايت يا شن كشت مي شود. ريشه زايي قلمه هاي اين گياه كمي مشكل است و استفاده از هورمونهاي ريشه زايي براي كمك به اين امر توصيه شده است.

هرس: بعد از اتمام گلدهي مي توانيد برخي از ساقه ها را كه خارج از محدوده و شكل بوته رشد كرده اند و يا منجر به ازدحام و تراكم بيش از حد مركز گياه شده اند را قطع كنيد. توجه داشته باشيد كه اين گياه مي تواند رشد فراوان داشته باشد و محيط ديگر گياهان را محدود كند بنابراين انجام هرس و قطع شاخه هاي اضافي عملي غير قابل صرفه نظر است. زمان انجام هر گونه هرس و كوتاه سازي ساقه هاي اين گياه، بعد از اتمام گلدهي گياه و حدود اواسط بهار است و اين عمل را حتما تا اواخر تابستان به اتمام برسانيد. انجام هرس را به اواخر زمستان و يا اوايل بهار موكول نكنيد زيرا اين كار از ميزان گلدهي اين گياه بسيار كم مي كند. در انجام عمل هرس زياده روي نكنيد . توصيه شده است كه در يك مرحله، بيش از 25٪ حجم كل ساقه ها هرس نشوند.جدا سازي ساقه هايي بيش از ميزان ياد شده منجر به شوكه شدن گياه مي شود. همچنين يك ساقه را از قسمت پايين كوتاه كنيد و هرگز به كوتاه كردن نوك آن اكتفا نكنيد زيرا اين عمل منجر به تحريك و رشد شاخه هاي جانبي بي شمار بر روي نوك ساقه مي شود و در نتيجه گياه دچار تراكم بيش از حد خواهد شد.

آفات و بيماري: پسيل ياس طاووسي يكي از آفات اين گياه است كه از نظر ظاهري شبيه شته هستند و از شيره گياهي و همچنين قسمتهاي جوان گياه تغذيه مي كند و منجر به بدشكل شدن و چروكيده شدن بافتهاي گياه شده و در اثر فعاليت آنان از رشد گياه كاسته شده و گلدهي نيز به خوبي صورت نميگيرد. سوسك بذر ياس آفت ديگري است كه در دورن غلاف بذرهاي گياه فعاليت و تخم گذاري كرده و مانع از شكل‌گيري بذرهاي اين گياه مي شود.بهترين راه مبارزه جمع كردن غلافهاي بذر است قبل از آنكه غلافها بشكافند و بذرها را به همراه اين آفت پخش كنند. معدنچي ساقه مي تواند ساقه ها را از درون مورد استفاده قرار داده و در نهايت منجر به سرخشكيدگي ساقه ها شود. جدا كردن و از بين بردن ساقه هاي آلوده از جمله راه هاي مبارزه با اين آفت است. آفات معمول ديگري همانند شته و كنه هاي تارعنكبوتي نيز مي توانند گاهي مشكلاتي را براي اين گياه ايجاد كنند.

1393/12/19
۱۳۹۶ جمعه ۳ آذر
معرفی کتاب
معرفی کتاب
اوقات شرعي
تعداد بازدیدکنندگان امروز 4 تعداد بازدیدکنندگان دیروز 3 تعداد کل بازدیدکنندگان تا امروز 15595 تعداد کاربران بر خط 1 تعداد کاربران لاگین بر خط 0
Powered by DorsaPortal