'NoData' not found in DataDic
ياس بنفش
                    
ياس بنفش
Syringia vulgaris

ياس بنفش به خانواده Oleaceae تعلق دارند و بومي شبه جزيزه بالكان است كه معمولا در فضاي آزاد كاشته مي شود.

گلهاي اين گياه معمولا بنفش رنگ (طيفهاي مختلفي از رنگ بنفش ) هستند اما ارقامي با رنگ سفيد و صورتي نيز جود دارد اما به هر حال رنگ اكثر ارقام بنفش رنگ است و به همين دليل گاهي اين گياه ياس بنفش نيز ناميده مي شود. گلها عطري شيرين دارند و در اواخر بهار و يا اوايل تابستان شكوفا مي شوند.البته توجه داشته باشيد كه ارقامي نيز وجود دارند كه ديرتر و يا زودتر گل مي دهند.

آبياري: ياس بنفش به آبياري متوسط نياز دارد يعني اگر اجازه دهيد كه سطح خاك تقريبا خشك شود و سپس گياه را آب دهيد مشكلي براي گياه پيش نمي آيد. البته سعي كنيد كه گياهان جوان خشكي نكشند اما گياهان بالغ اصولا مقاومتي بيشتر در برابر خشكي خاك دارند و مدت زمان طولاني تري اين مسئله را نسبت به گياهان جوان تحمل مي كنند. از طرفي آبياري بيش از اندازه و خيس بودن هميشگي خاك پاي گياه نه تنها كمكي به رشد گياه نمي كند بلكه مي تواند منجر به كاهش گلدهي گياه و همچنين خفگي و پوسيدگي ريشه ها شود كه اين مسئله را مي توان در برگهاي گياه به شكل زردي برگها و ريزش آنان مشاهده كرد.

نور: اين گياه به نور مستقيم آفتاب حداقل به ميزان 8-6 ساعت در طول روز نياز دارد. كمبود نور موجب بلند شدن ساقه ها و زياد شدن فاصله برگها از يكديگر، پريدگي رنگ برگها ، عدم گلدهي و يا خوشه هايي با تعداد گل اندك و همچنين فاصله بيشتر ميان گلهاي موجود بر روي گل آذين مي شود. زياد بودن نور معمولا به اين گياه آسيب نمي رساند مگر آنكه گياه جوان باشد و هنوز در خاك محل كاشت مستقر نشده باشد. با آبياري منظم و جلوگيري از خشكي كشيدن گياه در چنين شرايطي مي توان مانع از صدمه آفتاب به اين گياه شد اما به هر حال احتمال سوختن نوك و حاشيه برگها به دليل آفتاب شديد در شرايطي كه هوا گرم است وجود دارد.

دما: ياس بنفش به سرماي زمستانه مقاوم است و برخي ارقام آن دما را تا حدود 30- نيز تحمل مي كنند اما به هر حال برگهاي جوان مي توانند در اثر سرماي ابتداي بهار صدمه ديده و خشك و سياه شوند اما گياه از بين نخواهد رفت. حتي اين گياه براي گلدهي مناسب در فصل رشد نياز به سرماي زمستانه دارد و در مناطقي كه زمستانهايي ملايم و معتدل دارند گلدهي اين گياه چندان خوب نيست. پايين ترين دمايي كه گياه بدون مشكل به رشد خود ادامه مي دهد حدود 15 درجه است و همچنين تا حدود 25 درجه نيز گلدهي به خوبي صورت مي گيرد. با گرمتر شدن هوا كمي از گلدهي كاسته مي شود و خوشه هاي گل ممكن است به آن پرپشتي كه در هواي خنكتر ايجاد مي شدند ، به چشم نيايند.

خاك: ياس بنفش در مورد خاك چندان سخت گير نيست . اما وجود زهكش مناسب و عدم سنگين و يا سبك بودن خاك مي تواند به رشد آن كمك كند. بنابراين در زماني كه خاك اين گياه را آماده مي كنيد اگر در زمان پر كردن گودال محل كاشت از مخلوط خاك برگ+خاك معمولي+كود بسيار پوسده گاوي استفاده شود، محيط خوبي براي رشد ايجاد مي كند. توجه داشته باشيد كه كود حتما بايد بسيار پوسيده باشد در غير اينصورت موجب سوختن ريشه هاي گياه مي شود كه اثر آن را مي توان به شكل كاهش رشد عمومي گياه و پريدگي رنگ و پژمردگي عمومي برگها مشاهده كرد. با شروع فصل بهار مي توانيد يك لايه خاك برگ+كود پوسيده دامي بر روي سطخ خاك در زير درخت پخش كنيد تا علاوه بر جلوگيري از گرم شدن بيش از اندازه سطح خاك به دليل تابش نور آفتاب، مواد غذايي موجود در موارد ياد شده به تدريج وارد خاك شده و مورد استفاده گياه قرار گيرد. كوددهي بيش از اندازه اين گياه يكي از موانع گلدهي مناسب آن به شمار مي رود . بنابراين اگر مي خواهيد از كود شيميايي استفاده كنيد فرمولهاي ملايم همانند 10-10-10 در اوايل فصل رشد استفاده كنيد اما بيش از آن توصيه نشده است.

تكثير: بذرهاي گياه را مي توان در عمق 5 سانتيمتري در مخلوط خاكي سبك و مرطوب كاشت و ظرف محتوي آنان را 90-60 روز در يخچال قرار داد. يعني براي جوانه زني بذرهاي گياه دوره سرمايي مرطوب مورد نياز است. براي رفع اين نياز مي توان بذرها را در فصل پاييز مستقيما در خاك باغچه كاشت تا چنين نيازي در طي فصل زمستان برطرف شود. 4-3 سال طول مي كشد تا گياه حاصل از بذر بتواند گل بدهد. كاشت بذر اكثرا براي توليد پايه اين گياه و استفاده از آن در شيوه تكثير از طريق پيوند زني استفاده مي شود. زيرا گفته مي شود گياه حاصل از كاشت بذر از سيستم ريشه اي قوي تري نسبت به گياه حاصل از كاشت قلمه برخورد دار است. بنابراين بعد از كاشت بذر و رشد گياه جوان، از گياه ديگري كه گلدهي باكيفيت و باكميت بالايي دارد پبوندك تهيه شده و بر روي پايه حاصل از رشد بذر پيوند مي شود. عمل پيوند روشهاي مختلفي دارد و در مورد گياهان ياس بنفش از پيوند اسكنه استفاده مي شود . قلمه نيمه چوبي كه در اواسط تابستان تهيه ميشود راه ديگر تكثير اين گياه است.طول مناسب قلمه ها حدود 15 سانتيمتر است و استفاده از هورمونهاي ريشه زايي به روند ريشه دهي قلمه ها كمك مي كند. قلمه ها را مي توان در بستري سبك كه رطوبت نگه مي دارد همانند پرلايت ، كوكوپيت + پرلايت، و ...كاشت و در مكاني به دور از نور مستقيم آفتاب قرار داد. مراقب عدم خشك شدن بستر كاشت باشيد. ريشه زايي 6-3 هفته طول مي كشد. پاجوشهاي برآمده از ريشه هاي اين گياه راه ديگر تكثير آن هستند كه مي توان از گياه مادري آنان را جدا كرد و به شكل گياهي مستقل آنان را كشت كرد. اين گياهان در طي 3 سال مي توانند بالغ شوند و گلدهي خوبي داشته باشند. البته توجه كنيد كه اگر گياه شما از نوع پيوندي است، گياهي كه از اين طريق تكثير مي شود به طور كل با گياه مادري متفاوت است زيرا از سيستم ريشه گياه برآمده و با خصوصيت آنچه كه در قسمت هوايي گياه فعاليت و گلدهي دارد متفاوت است. خوابانيدن شاخه راه ديگر تكثير اين گياه است كه ميتوانيد يك شاخه را خم كرده و قسمتي از آنرا در زير خاك مدفون كنيد . اين عمل را مي توانيد در بهار انجام دهيد. قسمتي كه در زير خاك مدفون است تا پاييز ريشه داده و مي توان آنرا به عنوان گياهي مستقل از گياه مادري جدا كرد.

هرس: گياهان جوان تا 4-3 سال اوليه رشد نيازي به هرس ندارد اما ياسهاي بزرگتر را مي توان هرس كرد هرس را هرگز در اواخر تابستان در طي پاييز و يا زمستان انجام ندهيد اين كار موجب كاهش گلدهي اين گياه مي شود. ساقه هاي گياه كه بيش از 6-5 سال عمر ندارند گلدهي مناسبي دارند و ساقه هاي مسن تر گلدهي كمتري دارند . گلهايي كه روي ساقه هاي مسن تر تشكيل مي شود كوچكتر كمتر و اكثرا در نوك ساقه شكل مي گيرند . اينكه ساقه ها را به چه ميزان مي خواهيد هرس كنيد بستگي به سن و سال ساقه ها و همچنين تصميم شما در رابطه با شكل و فرم كلي گياه دارد يعني زماني كه مثلا مي خواهيد گياه بيشتر حالت درختچه اي داشته باشد تا بوته اي بايد رشد ساقه هاي موجود در قسمت پايين گياه را كنترل كرد و يا اگر تمايل دارد گياه بيشترفرم و شكل رشد بوته اي داشته باشد با عمل سرزني مي توان رشد ساقه هاي جانبي را تحريك كرد. البته فراموش نكنيد اگر علاقه داريد كه گياه همانند درختچه اي كوچك رشد كند بهتر است كه حتما چندين تنه داشته باشد و داشتن 2-1 تنه براي اين گياه مناسب نيست و موجب ضعيف شدن قسمت بالايي گياه و عدم گلدهي مناسب آن مي شود . به هر حال اصولا هرس را بعد از اتمام گلدهي گياه انجام دهيد زيرا بايد بدانيد كه كدام شاخه گل داده است و كدام يك گل نداده است. همچنين پاجوشهاي كوچكي را كه از زير سطح خاك بيرون آمده اند را قطع كنيد. اين پاجوشها تنها منجر به جذب انرژي گياه و مانعي براي گلدهي بهتر آن هستند. در هرس ساليانه ساقه هاي شكسته ، بيمار، آناني كه موجب ازدحام مركز گياه شده اند و ساقه هايي را كه گلدهي خوبي ديگر ندارند قطع مي شوند. گفته مي شود ساقه هايي كه ضخامت آنان به اندازه يك مداد معمولي است از جمله ساقه ها با بهترين گلدهي هستند و بايد نگهداري شوند. جدا سازي گلها بعد از پژمردگي آنان نيز عمل ديگري است كه بايد انجام شود تا انرژي گياه صرف رشد بذرها نشود . با عمل هرس مي توان نسبت به جوان سازي گياه نيز اقدام كرد بدين صورت كه هر چند سال يكبار مي توان ساقه هاي بسيار مسن گياه را تا نزديكي سطح خاك كوتاه كرد. اگر گياه شما براي مدت زمان طولاني است كه هرس نشده و واقعا شكل و فرم نامناسبي پيدا كرده است بهتر است هرس گياه را براي جوان سازي در طي چند سال انجام دهيد و به شكل ناگهاني تمامي ساقه هاي مسن گياه را قطع نكنيد زيرا اين كار (قطع تمامي ساقه هاي مسن در يك مقطع زماني ) منجر به شوك شدن گياه و رشد تعدادزيادي پاجوش خواهد شد. بنابراين در سال اول برنامه هرس براي احيا و جوان سازي يك گياه ياس بنففش مي توانيد حدود يك سوم ساقه هاي مسن و چوبي را از گياه جدا كنيد. در سال دوم برنامه هرس، حدود نيمي از ساقه هاي باقيمانده را از گياه جدا كنيد و در سال سوم اين برنامه ، مابقي ساقه هاي مسن را قطع كنيد. در سالهاي بعد نيز برنامه هرس عادي را انجام دهيد يعني ساقه هايي كه براي حدود دو سال متوالي گلدهي داشته اند را مي توان كوتاه كرد تا رشد ساقه هاي جديد تحريك شود.

آفات و بيماري: سفيدك پودري، بيماريهاي قارچي مانند لكه برگي، شته، شپشكهاي سپردار

1393/11/13
۱۳۹۶ سه شنبه ۲۸ شهريور
معرفی کتاب
معرفی کتاب
اوقات شرعي
تعداد بازدیدکنندگان امروز 12 تعداد بازدیدکنندگان دیروز 4 تعداد کل بازدیدکنندگان تا امروز 15010 تعداد کاربران بر خط 0 تعداد کاربران لاگین بر خط 1
Powered by DorsaPortal